เด็กหญิงตัวน้อยวัย 10 ขวบ วิ่งแบบไม่คิดชีวิต แต่ขายังวิ่งไม่ไวเท่าหัวใจของเธอที่ตอนนี้ไปอยู่ที่พี่วัช พี่ชายที่แสนดี พี่วัชพี่ชายข้างบ้านที่คอยปกป้องน้องรดาเสมอมา ‘ต้องทัน ต้องทันสิ!’ ในมือน้อย ๆ ข้างนึงนั้นกำ “กุหลาบสีขาว” ดอกน้อยที่กำลังผลิบาน กำแน่นจนหนามกุหลาบทิ่มเข้าไปในเนื้ออ่อนนั้น แต่เด็กน้อยหาได้รู้สึกเจ็บไม่ เพราะพะวงแต่ว่าจะไปไม่ทันส่ง ‘พี่วัช’ ของเธอ “พี่วัชขาาาาาา” เสียงน้อย ๆ ตะโกนมาก่อนที่ตัวของเด็กหญิงจะมายืนหอบอยู่ตรงหน้าคนทั้งคู่ มือน้อยที่กำดอก ‘กุหลาบสีขาว’ ยื่นให้เด็กหนุ่ม “ต้นกุหลาบที่พี่วัชสอนหนูปลูกมันมีดอกแล้วค่ะ หนูตัดมาให้พี่วัชค่ะ พี่วัชจะได้คิดถึง “รดา” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างยื่นมือรับดอกกุหลาบจากมือน้อยนั้น “แล้วรดาจะไม่คิดถึงพี่เหรอ” “คิดถึงสิคะ” ตาของเด็กหญิงเริ่มแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ เห็นดังนั้นศิวัชจึงรวบร่างของเด็กหญิงเข้ากอดพร้อมลูบเบาๆ ที่หัว กล่าวกับคนในอ้อมกอดว่า “พี่จะคิดถึงรดา...คิดถึงทุกวันเลย” คำกล่าวลา และคล้ายๆ จะเป็นคำสัญญาว่าพี่ชายข้างบ้านที่เธอผูกพันตั้งแต่จำความได้ เค้าบอกว่าจะคิดถึงเธอทุกวันนะ...พิรดา