ความใกล้ชิดได้ถักทอสายใยแห่งความผูกพันจนแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกลึกซึ้งเกินกว่าที่หัวใจจะทันได้รู้ตัว ------------------------------------------------------ เมื่อ ผู้ชายอย่างเขา ซึ่งรู้ใจตัวเองมาโดยตลอดว่าหลงรักเธอ ‘ยายลูกหมูสีชมพู’ แต่ต้องหักห้ามใจไว้เพื่อรอให้ถึงเวลาอันสมควร กับ ผู้หญิงอย่างเธอ ที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย เพราะติดอยู่กับสถานะ พี่ชาย และ น้องสาว แล้วคนที่รู้ใจตัวเองมาโดยตลอดอย่างเขาละ จะต้องทำยังไงให้เธอรับรู้หัวใจตัวเอง ------------------------------------------------ “คุณน้อยใจหนูหรอ” ถามออกไปก่อนที่มืออวบจะจับที่คางเหลี่ยมหันไปหันมา พร้อมทำหน้าตาจริงจังเหมือนกำลังหาอะไรซักอย่างบนหน้าเขา “มองหาอะไร ยัยตัวยุ่ง” “หาตีนกา” ปากตอบแต่ตาก็ยังมองที่หน้าก่อนจะยกตัวขึ้นมาพร้อมกวาดไปมองบนศีรษะของคนตรงหน้า โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า ณ ตอนนี้หน้าอกอวบอิ่มของคนที่เริ่มเข้าสู่วัยสาวกำลังส่ายไปส่ายมาอยู่ตรงหน้าเขา นี่ดีที่ยังพอมีสามัญสำนึกที่ดีอยู่บ้าง ไม่งั้นป่านนี้คงจะซุกหน้าลงไปเกลือกกลั้วสัมผัสความนุ่มหยุ่นนั้นแล้ว คิดไปถึงตอนนั้นก็ต้องรีบดึงสติตัวเองให้กลับมา อะไรนักหนาวะ ไอ้กรณ์ นี่น้องเพื่อนนะ ท่องเอาไว้ๆ เดี๋ยวแกได้โดนข้อหาพรากผู้เยาว์แน่ๆ สะบัดศีรษะเรียกสติตัวเองเบาๆก่อนจะใช้สองมือแกร่งจับที่บ่าบอบบางทั้งสองข้างดันคนอวบอิ่มให้กลับมานั่งลงไปที่เดิม ************** “ไหนดูซิ เป็นสาวจริงหรือเปล่า” พูดจบก็จับตัวหญิงสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษาหมุนไปหมุนมา ตัวกระโปรงมันก็ยาว ดูเรียบร้อยดีหรอกนะ แต่ทำไมตัวเสื้อมันคับจังวะ ปลิออกจนเห็นร่องอกวับๆแวบๆชวนให้เลือดกระฉูด เขาก็รู้มาก่อนแหละว่ายายลูกหมูมีส่วนนั้นเกินตัวมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กสาว แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะใหญ่ขึ้นขนาดนี้ เอวก็ลดลงเป็นคอดกิ่ว แต่ทำไมหน้าอกมันไม่ลดลงเลยนะ ดูสิมันอวบอิ่มคับแน่นจนเหมือนกระดุมมันจะเด้งหลุดออกมาเลย “ทำไมเสื้อมันรัดแน่นขนาดนี้ ดูสิ พุงปลิ้นแล้ว” “บ้า คุณนะพูดมาได้ไง หนูผอมลงตั้งเยอะ ไม่เห็นจะปลิ้นตรงไหนเลย ใครๆเขาก็ใส่กันอย่างนี้ทั้งนั้นแหละ” พูดเสร็จก็ค้อนตาคว่ำใส่คนตัวโต “น่าเกลียดไปซื้อเสื้อใหม่เลยนะ ทำไมรามมันปล่อยให้แต่งตัวอย่างนี้ มันไม่บ่นอะไรบ้างหรือไง” บ่นไปก็พินิจพิจารณาเสื้อที่รัดติ้วไป “อืม เอาใหญ่กว่านี้ซักเบอร์ ไม่สิสองเบอร์ดีกว่า” พึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะรีบจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตาม “จะไปไหนคะ” “ไปซื้อเสื้อ” สั้นๆแต่ได้ใจความ