"หน้าพี่มีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ ถึงได้จ้องไม่เลิก" จู่ ๆ เสียงของคนที่ฉันคิดว่าหลับไปแล้วก็สะกิดให้ฉันรู้ตัวว่าตอนนี้ได้เผลอจ้องหน้าเขาอยู่ไม่วางตา เท่านั้นไม่พอ ฉันยังโน้มใบหน้าเข้าไปสำรวจใบหน้าของเขาใกล้ ๆ อีกด้วย ฮึ๋ย! ลืมตัวตลอดเลยนะยัยพัดลม จากนั้นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็ลืมตามองฉันกลับบ้าง "ว่าไง มีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ?" สายตาที่มองมาเหมือนต้องการแกล้งให้ฉันจนมุมมากกว่าต้องการคำตอบ "จะว่าไปก็มี...นะคะ" คราวนี้เขาขมวดคิ้ว เหมือนเชื่อคำพูดฉันจริง ๆ ถึงได้เด้งตัวลุกขึ้นมาเอามือจับหน้าตัวเองใหญ่ "อะไรเหรอ...อยู่ตรงไหน" "ทั้งหน้าเลยค่ะ" "หา O_o" "ก็ความหล่อไงคะ ที่ติดหน้าพี่อยู่" ********* "แล้วถ้าเกิดว่าพี่บอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรล่ะ" "อืม...ถ้าเป็นอย่างนั้นน้องจะได้ทำตัวถูก" "แค่นั้น?" "ค่ะ! แค่นั้นเลย" "แล้วไหนบอกว่าชอบพี่ไง ถ้าพี่ไม่คิดอะไรกลับจะไม่เป็นอะไรเลยเหรอ" "ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ หากพี่ภูไม่มาพูดหรือทำอะไรให้น้องคิดไปเองมากกว่านี้" "อ่อ...แล้วที่บอกว่าจะได้ทำตัวถูก?" "ก็จะได้อัพเลเวลไงคะ เช่นทำคุณไสย์ เสน่ห์ยาแฝด หรือหาน้ำมันพรายอะไรเถือกนี้มาใช้กับพี่ จะทำให้หลงจนหัวปักหัวปำเลย คอยดู"