“ถ้าเขาเป็นดวงอาทิตย์ที่มอดไหม้ทุกสิ่งที่เข้าใกล้ เธอก็จะเป็นดวงอาทิตย์อีกดวงที่ส่องแสงสว่างอยู่เคียงคู่กัน” ------ “สวัสดีค่ะ” เสียงหวานนุ่มนวลปลายสายทำเอาหัวใจชายหนุ่มไหววูบ มันเป็นเสียงของเธอที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายวัน ถึงแม้จะพบกันเพียงครั้งเดียว “คุณทิวาหรือเปล่าครับ” “ใช่ค่ะ ทิวเองค่ะ จากไหนคะ” ทิวากรถามแล้วพลิกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจออีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่รู้จักชายหนุ่มปลายสายจริงๆ “ผมอาทิตย์ ลูกชายของเจ้าสัวจักรว..” “ไปตายซะ” เธอไม่รอให้เขาพูดจบก็สาปส่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้าง แล้วตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่สนใจมารยาทใดๆทั้งสิ้น ชายหนุ่มถอนหายใจระบายความหงุดหงิด แล้วต่อสายเข้าไปอีกครั้ง แต่ไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกแล้ว แม้ว่าจะพยายามอีกกี่ครั้ง ‘การพบกันครั้งแรกของเรามันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ทิว’ ------ ร่างกายบอบบางเปียกโชกและเย็นเฉียบถูกเหวี่ยงไปยังกลางที่นอนนุ่มขาวสะอาดในห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้านที่ขึ้นมาทาบทับตัวเธอทันทีจนไม่มีโอกาสให้ลุกหนี “ไปทำอะไรกับนายปกป้องมันมาบ้าง บอกมาสิ มันจูบตรงไหน มันสัมผัสคุณตรงไหน ติดใจแบบไหนบอกมา ผมจะทำให้คุณรู้ว่าผมก็ทำเป็นเหมือนกัน” อาทิตย์เค้นเสียงดุเข้มอย่างเคียดแค้น ก้มลงจูบไล้ที่ซอกคอ เคลื่อนมาถึงเนินอกอวบนุ่ม แล้วฉีกชุดเดรสบางเบาออกอย่างไม่ปรานี “ไม่เอานะ คุณซัน อย่า ไม่เอา ไม่ ..” เธอตั้งใจจะตะโกนให้ดังสุดเสียง แต่กลายเป็นแผ่วเบาด้วยแรงสะอื้นแทน “ฉันเกลียดคุณ และจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต .. เกลียด”