“น้องอิง หยุดก่อน” อชิตะเริ่มเสียงเข้มขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่รีบก้าวเดินมาจนทันและมายืนขวางด้านหน้าจนในที่สุดอิงรักษ์ก็ต้องหยุดเดิน “ไม่คิดจะพูดอะไรซักคำเลยหรือไง นี่เราเพิ่งเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายนะ” อชิตะพูดเสียงอ่อยพลางจ้องมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแต่อิงรักษ์กลับมองว่าเขากำลังเสแสร้ง “ไม่มี” หญิงสาวตอบกลับเสียงเรียบเช่นกัน ใบหน้าหวานปนเศร้านั้นยังคงไม่ยอมมองหน้าเขาจนอชิตะได้แต่อ่อนใจ “แต่พี่มี” ชายหนุ่มยื่นมือไปจับมือเรียวเล็กของเธอขึ้นมา แม้ว่าอิงรักษ์จะพยายามขัดขืนแต่สุดท้ายเธอก็ยอมสงบลงเพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีทางขัดใจผู้ชายคนนี้ได้อยู่ดี อชิตะหยิบแหวนที่เก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาพร้อมกับยื่นไปสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เธอ อิงรักษ์เห็นเขาทำแบบนั้นแล้วยิ่งตกใจ “นี่คุณจะทำอะไร” “สวมไว้ ผู้ชายคนอื่นจะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว” “แต่ฉันไม่อยากใส่” พูดพลางยื่นมือมาจับที่แหวนเพชรวงน้อยนั้นเตรียมจะดึงออกแต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักไป “ก็ตามใจ! แต่เมื่อใดที่ผมเห็นแหวนวงนี้หลุดออกจากนิ้วมือ ของคุณเมื่อไหร่ ผมจะพัง เดอะ ธีรการ ให้ราบเป็นหน้ากลองทันที!”