ศาสนาพุทธเป็นคำสอนที่เกิดขึ้นเมื่อสองพันห้าร้อยปีกว่า จากบุคคลที่สามารถระบุหลักฐานว่าเกิดจากมนุษย์ที่พระองค์ทรงตรัสรู้เรื่องความจริงที่เที่ยงแท้ ทรงค้นพบหนทางในการปฏิบัติให้พ้นทุกข์ ซึ่งเป็นทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) ที่ทำให้สัตว์พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด และพระองค์ได้บัญญัติพระธรรมให้ไว้เป็นศาสดาเมื่อพระองค์ได้เสด็จปรินิพพานไปแล้ว ให้สาวกของพระองค์ได้ศึกษาคำสอนของพระองค์สืบต่อไป แต่สิ่งที่น่าเศร้าหมองของศาสนาพุทธ คือ การที่พุทธศาสนิกชนเป็นอันมากกลับไม่ได้ศึกษาในคำสอนที่แท้ของพระองค์เลย คำสอนที่เราชาวพุทธรับการถ่ายทอดบอกสอน เป็นคำสอนของสมณพราหมณ์เหล่าอื่นที่ส่งผลให้มหาชนเป็นอันมากประพฤติปฏิบัติผิด ศรัทธาในสิ่งที่ไม่ควรศรัทธา เชื่อถือในสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ บูชาในสิ่งที่งมงายไร้เหตุผล ด้วยหวังเพียงเพื่อสิ่งที่กระทำจะส่งผลให้ตนร่ำรวย ให้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ให้คนรักตนเอง ให้มีบุญ สั่งสมบุญเพื่อให้เกิดในสวรรค์ แต่ในใจคิดเบียดเบียน สาปแช่ง พยาบาทและโลภในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน มีพิธีกรรมต่างๆมากมายในชีวิต เชื่อในโชคลาง มงคลต่างๆ เชื่อเรื่องกรรมแบบผิดๆและคิดว่าเป็นประเพณีโบราณ โดยมีความเชื่อแบบไร้เหตุผลว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ซึ่งเมื่อได้ศึกษาคำสอนที่แท้จริงของพระพุทธองค์แล้ว ท่านได้สอนให้เราเข้าใจชีวิต การดำรงชีวิตอย่างไรให้มีความสุข ปราศจากทุกข์ การอยู่ร่วมกันในครอบครัวและในสังคมอย่างสมานสามัคคี แบ่งปัน ช่วยเหลือ มีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างไม่มีประมาณ มีความเชื่อและศรัทธาอย่างมีเหตุผล ไม่งมงาย หลงไปกับสิ่งที่ผิดๆ เพื่อให้ตนสมปรารถนาและพ้นทุกข์ด้วยความเข้าใจผิด เป็นเหยื่อทางโลกกับผู้ที่หากินบนศรัทธาของเพื่อนมนุษย์ สุดท้ายไม่สามารถพ้นไปจากความเป็นธรรมดา คือ เกิด แก่ ตาย วนเวียนเช่นนี้ ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คำสอนของพระองค์ที่ไม่ผิดเพี้ยนนั้น ถูกปิดบังไว้ด้วยคำสอนของผู้ที่ไม่ใช่ศาสดา เป็นเพียงสิ่งที่ทำตามๆกันมา ในหนังสือชุดนี้จะนำคำสอนของพระพุทธองค์มาเผยแผ่แก่ผู้คนให้ได้เข้าใจถึงสัจจะความจริง ให้รู้จักพึ่งตน พึ่งธรรม ตลอดไป