เคร้ง! โครม! ร่างบางของญี่ปุ่นเดินเข้ามาในบ้านพร้อมทั้งได้ยินเสียงดังมาจากภายในบ้าน จึงรีบวิ่งเข้ามาดู พบว่าภายในบ้านอันซอมซ่อแต่เต็มไปด้วยความรักของเขากับแม่และน้องสาวนั้นเละเทะ ไม่มีชิ้นดี และแม่เขากำลังนั่งร้องไห้กอดน้องสาวเขาอยู่มุมห้อง “นี่พวกมึงทำอะไรแม่กู” ญี่ปุ่นวิ่งปรี่เข้าไปห้ามพวกนั้น ไม่ให้ทำลายข้าวของไปมากกว่านี้ “ก็หาของที่พอจะเอาไปไถ่หนี้ให้แม่มึงได้ไง” ไอ้พวกกร่างร่างถึกตอบญี่ปุ่นกลับมา ทำให้เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นี่แม่เขาไปติดหนี้ไอ้พวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก็แค่คิดในใจ “แล้วแม่กูติดหนี้พวกมึงอยู่เท่าไหร่” ญี่ปุ่นถามพวกมันที่กำลังยืนหน้าเหี้ยมกันอยู่ ด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจพวกมันมาก “แม่มึงไปกู้เงินเจ้านายกูมา 500,000 รวมดอกแล้ว 550,000 แล้วก็ไม่เคยจ่ายดอกเลยแม้แต่บาทเดียว” ร่างบางถึงกับผงะ เงิน 500,000 สำหรับพวกเขาเป็นเงินที่หายากมาก แล้วเขาจะมีปัญญาไปหามาจากที่ไหนไปจ่ายพวกมันล่ะ “แต่พวกมึงไม่มีสิทธิ์มารื้อบ้านคนอื่นเค้าแบบนี้” “ทำไมพวกกูจะไม่มีสิทธิ์ มึงรู้ไว้ซะข้าวของในบ้านของมึงทุกอย่างตอนนี้เป็นของเจ้านายกู” “พวกมึง! แล้วทำไมเจ้านายพวกมึงถึงไม่มาทวงเองล่ะเงินเขาไม่ใช่หรอ ไม่ใช่เงินพวกมึงสักหน่อย พวกมึงน่ะเสือกไม่เข้าเรื่อง” ญี่ปุ่นได้ต่อปากต่อคำกับไอ้พวกร่างถึกโดยที่ไม่เกรงกลัวอำนาจของพวกมัน แต่ในใจคิดหาทางแก้ปัญหาอย่างไม่ตก “ปากดีนักนะ ตบเลือดกบปากซะเลยหนิ” ไอ้พวกร่างถึกเริ่มโกรธร่างบางมาก ที่กล้าต่อปากต่อคำกับพวกมันถึงกับจะลงไม้ลงมือ “หยุดนะ อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะ มันยังเด็กอย่าไปถือสามันเลยนะจ๊ะ” แม่ของญี่ปุ่นก็โพร่งขึ้นมาขอร้องไม่ให้ไอ้พวกร่างยักษ์นั่นทำร้ายร่างกายของลูกชายตน “ก็ได้กูจะไม่ทำร้ายร่างกายลูกมึงก็ได้แต่มึงต้องเอาเงินมาคืนเจ้านายกูซะ” ไอ้พวกกร่างคนหนึ่งเดินมาพร้อมชี้หน้าขู่แม่ของญี่ปุ่นให้ยอมจ่ายเงินพวกมันไป Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์ของพวกมันคนหนึ่งก็ดังขึ้น มันก็ออกไปคุยโทรศัพท์โดยที่ไม่มีใครคอยเฝ้าพวกเขาไว้ ญี่ปุ่นจึงวิ่งเข้าไปพยุงแม่และน้องสาวของเขาขึ้นมา พร้อมไปแอบย่องไปแอบฟังพวกมันคุยโทรศัพท์กัน ‘มันไม่มีเงินจ่ายครับนาย’ เป็นเจ้านายของพวกมันที่โทรมา ‘ลูกสาวหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ครับเจ้านาย’ ‘แต่ลูกชายมันหน้าสวยมากเลยครับเจ้านาย’ ‘ได้ครับนาย ผมจะจัดการให้’ ร่างบางรีบวิ่งกลับมาที่แม่และน้องสาวนั่งอยู่ แล้วทำทีไม่ได้ยินอะไรที่มันพูด “นี่พวกมึง ไม่มีเงินจ่ายหนี้ใช่มั๊ย กูจะเอาลูกมึงไปขัดดอกก่อนนะ” มันพูดออกมาทำให้แม่ของญี่ปุ่นเกือบเป็นลมล้มลงไป ร้องไห้ออกมาคิดว่าลูกสาวของตนต้องมาลำบากเพราะตนขนาดนี้ “แต่เอาไอ้หน้าหวานนี่ไปนะ” 0_0 ญี่ปุ่นเบิกตากว้าง ตกใจว่าเป็นตนที่ต้องไปขัดดอกให้พวกมัน “กูไม่ไป” ร่างบางปฏิเสธโดยทันที คิดว่าถ้าเขาไม่อยู่แล้วแม่กับน้องจะอยู่กันยังไง ไหนเขาต้องทำงานหาเลี้ยงทั้งสองคนอีก “ต้องไป ถ้าไม่อยากให้แม่กับน้องมึงต้องเดือดร้อน” ร่างบางนิ่งคิด พวกมันจับร่างบางลากมาถึงรถของพวกมันที่จอดอยู่หน้าบ้าน โดยมีแม่และน้องสาวของเขาวิ่งตามมาติดๆ “แม่!!!” เป็นเสียงเรียกแม่ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะโดนปิดปากและยัดเข้าไปในรถ