“อ่านแล้วงง ไม่รู้จะจัดวางให้เป็นงานเขียนประเภทใด เรื่องราวบันทึกแสนพิลึกพิลั่นของมนุษย์ปัจเจกคนหนึ่ง หลายห้วงหลายตอนก็ทาให้เรารู้สึกสนุกกับเรื่องเสียดสีประชดประชัน แต่ไม่นานจากนั้นเราก็จะงงงันว่ามันเขียนอะไรของมันวะ ไม่เป็นภาษามนุดมนากากีเขาเลยจริงๆ บางตอนก็ดีใจหาย (ไม่เชื่อลองอ่านตอน "ผ่านไปเจอพอดี" หรือแม้แต่เรื่องเปิดเล่มอย่าง "ออดิฉัน" ดูสิ) พออ่านจบหน้าสุดท้าย เห็นแนะนาคนเขียนว่า เริ่มปวดบ่ารุนแรง ความจริงน่าจะบอกอีกว่า คนเขียนป่วยเป็นโรครักษาไม่หายด้วย.. เออนะ” ประยูร หงษาธร, ปล่อยสานักพิมพ์