“ริเวอร์” เขาหยุดเดินแล้วก้าวเท้ากลับมาหาเธอ “ครับ?” “ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันไปกับคุณเหรอคะ คือเราไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย ทำไมถึงยอมให้ฉันตามคุณไปทุกที่” ริเวอร์ก้มหน้าเหม่อมองพื้นถนน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เพราะคุณกำลังหลงทางไม่ต่างจากผม ไรยา และในเมืองใหญ่แบบนี้ มันเจ็บน้อยลงถ้าเราไม่ได้หลงทางคนเดียว” ……………………………….. คุณจะยังเรียกคนคนหนึ่งว่านักเขียนได้อยู่ไหม ถ้าเขาไม่ได้เขียนอะไรมานานแล้ว... แม้แต่นักเขียนชื่อดังอย่าง ‘ไรยา’ ก็ยังประสบปัญหากับ ‘สภาวะเขียนไม่ออก’ เธอจึงตัดสินใจพาตัวเองออกเดินทางมายังนิวยอร์ก มหานครแห่งความหวังและความฝัน ในช่วงเวลาของการตามหาแรงบันดาลใจ โชคชะตาได้นำพาให้เธอมาพบกับ ‘ริเวอร์’ สถาปนิกหนุ่มผู้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งปริศนาซึ่งกำลังดำดิ่งอยู่ในโลกของตนพร้อมสมุดสเก็ตช์ภาพในงานปาร์ตี้ส่งท้ายปีเก่า การพบกันในวันนั้นนำมาสู่การร่วมเดินทางกันของคนสองคนที่ต่างมีบาดแผลลึกภายในจิตใจ จากสองหัวใจที่แตกสลายก็กลับผสานขึ้นใหม่เป็นหัวใจดวงเดียวกัน...