ทางด้านอัศวินพอมาถึงบ้านดวงใจก็รีบอุ้มลูกเดินเร็วเข้าไปหาทันที “ดวงใจ!” อัศวินตะโกนเรียก เขาอยากพบหน้าเธอ ให้รู้แน่ชัดว่าเธอไม่เป็นอะไร “ดวงใจ หูหนวกหรือไง เรียกจนคอจะแตกแล้วยังไม่ออกมาน่ะห๊ะ!” ดวงใจรีบออกมาจากในห้องนอน เพราะเธออาบน้ำและแต่งตัวเพิ่งเสร็จ “คุณใหญ่” “ก็ใช่น่ะสิ” เขาตอบไป “มันเกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้หมด” ดวงใจถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินนำหน้าผายมือเชิญเขาเข้าไปในบ้าน “แม่จ๋า” เมฆขลายื่นมือทั้งสองไปกอดแม่ ดวงใจเองก็รับลูกเข้ามาอยู่ในอ้อมอก อัศวินยิ้มน้อยๆแล้วไปสะดุดกับหน้าอกของเธอ ชุดนอนของเธอเป็นเสื้อคอปกและมีกางเกงคู่กัน แต่ความพิเศษมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น “กอดลูกเสร็จแล้วก็ไปใส่เสื้อในกับกางเกงในซะนะดวงใจ ฉันไม่อยากเห็น” ดวงใจหน้าแดงก่ำ เธอเองก็ไม่ได้ใส่อย่างที่เขาบอก พอเห็นเสื้อคลุมอยู่ตรงนั้นจึงรีบเอามาใส่ ผูกเชือกให้แน่น “ทำไม อายฉันเหรอ” อัศวินถามเพราะดวงใจก็เอาแต่หลบสายตา แล้วไหนจะเป็นแก้มทั้งสองข้างที่แดงแจ๋ “เปล่านี่คะ” “หึ” อัศวินหัวเราะน้อยๆ “งั้นบอกมาได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น” “รถของดวงโดนขโมยไปค่ะคุณใหญ่” อัศวินขมวดคิ้ว “แล้วมันทำอะไรเธอหรือเปล่า” ดวงใจส่ายหน้า “ดวงสอบเสร็จก็กำลังจะกลับบ้าน แต่รู้สึกง่วงเลยนอนในรถ แต่เปิดกระจกรถเอาไว้นิดเดียว พอตื่นขึ้นมาก็ไปนอนที่พื้นแล้วค่ะ ไม่รู้จะติดต่อใคร” ความหมายของอัศวินเข้าใจว่ากระเป๋าเงินของเธอและโทรศัพท์มือถือก็อยู่ในรถ พอรถโดนขโมยไป แน่นอนว่าของทุกอย่างต้องไปด้วย “แล้วที่นั่นไม่มีคนหรือไง แล้วเธอเองเป็นคนรู้สึกตัวง่าย ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ” “นั่นสิคะ” ดวงใจคิดตาม “เธอโดนวางยาสลบแล้วล่ะ” อัศวินวิเคราะห์ “แล้วตรงนั้นของเธอรู้สึกอะไรไหม” ดวงใจก้มหน้างุดหนีบขาเอาไว้แน่นเมื่อสายตาเขาจ้องมองตรงนั้นของเธอ “นี่ดวงใจ เกิดมีคนมาข่มขืนเธอล่ะ” เขาหวงเธอเลยพูดออกไปแบบนั้น “รู้สึกอะไรไหม เหมือนตอนที่เรามีอะไรกันน่ะ” ดวงใจพูดไม่ออก เมื่อเธอนึกย้อนถึงวันวาน ช่วงเวลาของเขาและเธอ บางครั้งเธอเองก็มีความสุขไปกับเซ็กส์ของเขาอยู่บ่อยครั้ง “มะ ไม่ค่ะคุณใหญ่” อัศวินยิ้มพอใจกับคำตอบ มั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นว่าเธอยังไม่ลืมเรื่องระหว่างเขาและเธอ “แล้วเธออยากทบทวนดูไหมว่ามันรู้สึกยังไง” อัศวินถามออกไปตรงๆ เพราะเขาเองก็โหยหาเธอ “คุณใหญ่!” ///////////////////////////////////// “ฉันจะตรวจดีเอ็นเอ อยากจะรู้จริงๆว่าเธอจะโกหกฉันได้ไหมดวงใจ” อัศวินย้ำคำหนักแน่น แล้วเดินเร็วไปคว้าตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้ม “คุณใหญ่จะทำอะไร อย่าเอาน้องเมไปไหนนะคะ” ดวงใจห้ามแล้ววิ่งเข้าไปหา “ลูกสาวของฉัน” “ไม่ใช่! น้องเมไม่ใช่ลูกของคุณใหญ่” ดวงใจโกหก “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นเองว่านี่คือลูกสาวของฉัน” อัศวินยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ที่จะหาความจริงจากดวงใจ อยากให้เธอยอมรับว่านี่คือลูกสาวของเขาและเธอ “ไม่ค่ะ ถ้าคุณใหญ่จะพิสูจน์ด้วยวิธีนี้ก็กลับไปเถอะค่ะ ขอร้อง” ดวงใจน้ำตาไหล ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา พยายามทุกวันที่จะลืมเลือนเขา แต่มันก็ไม่เป็นผล และวันนี้ยิ่งได้กลับมาเจอกัน ยิ่งทรมานใจเข้าไปกันใหญ่ “งั้นก็แสดงว่าน้องเมคือลูกของฉัน” อัศวินบอกแล้วส่งลูกไปให้อัศนัยที่ยืนอยู่ข้างๆ “นายเอาน้องเมไปไว้ที่บ้านของเรา แล้วถ้าเสร็จธุระ พี่จะตามไป” อัศวินสั่งแล้วหันมาคว้ามือดวงใจเข้าไปในห้องครัว “เธอจะหนีฉันไม่ได้อีกแล้วดวงใจ” ดวงใจเมินหน้าหนี “ขอลูกคืนให้ดวงเถอะนะคะคุณใหญ่ อย่าพิสูจน์อะไรอีกเลย น้องเมไม่ใช่ลูกคุณใหญ่” อัศวินได้ฟังก็ได้แต่กัดฟันแน่น คนอะไรจะปากแข็งได้ขนาดนี้ หลักฐานก็ฟ้องให้เห็นเต็มสองตา ยังจะโกหกกันอีก “งั้นฉันจะไม่พิสูจน์ด้วยการตรวจดีเอ็นเอ” ดวงใจพยักหน้า ก่อนจะเดินถอยห่างจ้องหน้าเขา “ดีค่ะ ดวงกับลูกจะได้เป็นอิสระเสียที ทางใครทางมันเถอะค่ะ เกลียดดวงให้เหมือนในวันเก่าๆได้ไหมคะคุณใหญ่ แล้วขอร้อง ต่อจากนี้ไป เราอย่าเจอกันอีกเลย” ดวงใจบอกทั้งน้ำตา “เอาอย่างนั้นเหรอดวงใจ” อัศวินสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆ ผลักดวงใจให้ติดกับโต๊ะรับประทานอาหาร “ฉันจะพิสูจน์ความเป็นพ่อให้กับน้องเม ส่วนเธอ ฉันจะพิสูจน์ความเป็นสามีให้รำลึกถึงมันอีกครั้ง”ดวงใจส่ายหน้าแล้วพยายามหนี แต่อัศวินกลับผลักให้นอนราบไปกับโต๊ะ “วันนั้นที่โต๊ะห้องทำงานของฉัน แต่วันนี้ที่โต๊ะทานข้าวบ้านของเธอ เราจะพิสูจน์กันเลยไหมว่าแบบไหนมันจะเร้าใจกว่ากัน” “คุณใหญ่!” “จะทบทวนความจำให้ เธอจะปฏิเสธฉันไม่ได้ ว่าฉันคือสามีของเธอ!” ดวงใจนิ่งและรู้สึกกลัว สองสายตาประสานกัน