เธอ….ณธิดา ณราวรกาลกุณ หรือ เกรซ หญิงสาววัยใกล้คานทองอายุสามสิบสี่ปี เธอเป็นผู้หญิงผิวขาวอมชมพู สูงร้อยเจ็ดสิบกว่า เครื่องหน้าสวยพริ้ม ทำให้ดูหน้าเด็กราวกับเด็กสาวยี่สิบต้นๆ ที่สำคัญเธอมีรอยยิ้มหวานหยดชนิดสะกดทุกสายตา เรียนจบปริญญาโทจากยูท็อปในเมืองผู้ดีอย่างอังกฤษ ปัจจุบันเธอเป็นเจ้าของร้านขนม House of Chocco&Bake ซึ่งตั้งอยู่บนทำเลทองย่านธุรกิจในกรุงเทพฯ ณธิดามีนิสัยค่อนข้างมั่นใจ กล้าได้กล้าเสีย กล้าตัดสินใจ และชัดเจนกับชีวิตเสมอ เธอตั้งใจไว้ว่าจะหาผู้ชายดีๆสักคนมาแต่งงานด้วย แต่เธอตั้งเงื่อนไขว่า ’ไม่กินเด็ก!’ เพราะเธอไม่อยาก ‘เป็นอมตะ!’ เขา….ภวินท์ ภาวสุทธิธานันท์ หรือ วินท์ ชายหนุ่มผิวสีแทนอายุยี่สิบห้าปี ใบหน้าคมเข้ม สูงร้อยแปดสิบห้าเซ้นติเมตร เขาเป็นนักธุรกิจค้าเพชรอนาคตไกลที่เข้ามาสานต่อธุรกิจเครื่องประดับแบรนด์หรูต่อจากบิดาทันทีที่เรียนจบบริหารจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในอเมริกา ในหัวของชายหนุ่มมีแต่เรื่องงานและธุรกิจ วันๆเขาจึงมักจดจ่ออยู่กับงานเอกสารมากกว่าสิ่งรอบตัว ทำให้เขามีใบหน้าเฉยชาเวลาอยู่ในออฟฟิศ แต่แท้จริงแล้วภวินท์เป็นผู้ชายอารมณ์ดีคนนึงเวลาเขาอยู่กับครอบครัวหรือเพื่อนฝูง เขาตกหลุมรักณธิดาตั้งแต่แรกพบในลิฟต์ของบริษัท และพยายามหาทางจีบหญิงสาวทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ทั้งตัวและหัวใจเธอมาครอง "คุณรู้รึเปล่าว่าผู้หญิงอายุสามสิบสี่ปีเฉียดใกล้คานทองอยางฉันต้องการอะไร!!!" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงดังชัดเจน เเววตาจริงจัง จ้องมองใบหน้าเข้มเขาเพื่อค้นหาบางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้น "ดูหน้าคุณสิเกรซ อ่อนกว่าผมตั้งเยอะ" ภวินท์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม เเววตาล้อเลียน ค่อยๆก้มศีรษะตัวเองลงไปใกล้ริมใบหูณธิดา แล้วเอาริมฝีปากหนาเเนบชิด พร้อมคำพูดเขย่าใจคนเเก่อย่างเธอว่า..."นางฟ้าของผม" "ฉันจริงจังนะ" ณธิดาโพล่งเสียงดังใส่เขาอีกครั้ง "ครับผม ผู้ชายอายุยี่สิบห้ารักจริงหวังเเต่งครับ" ภวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ใบหน้ากลับทะเล้น และส่งสายตาเเพรวพราวเป็นประกายกลับมาเเทน