เมื่อสามีเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงินมิหนำซ้ำเขายังคงรักผู้หญิงคนอื่น ภรรยาแค่ในนามอย่างน้ำทิพย์จะทำอย่างไรเมื่อหมดทั้งหัวใจมอบให้เขาไปแล้ว “ฮัลโหล คุณวายุคะ” “ว่าไง” “เย็นนี้กลับมาทานอาหารที่บ้านไหมคะ” มือบางกำโทรศัพท์แน่นอย่างคาดหวังให้คำตอบที่ได้รับแตกต่างไปจากเดิมต่างไปจากทุกๆครั้ง “ไม่” รอยยิ้มเศร้าฉายบนใบหน้าหวานทันทียามเมื่อได้ยินคำตอบเดิมๆ ซ้ำๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี “น้ำทิพย์” “คะ” ร่างบางเผลอร้องดีใจเมื่อวันนี้เขาเอ่ยชื่อเธอต่างจากปกติที่อีกฝ่ายมักจะตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย “ไม่เบื่อหรือไง” ไม่มีเสียงตอบกลับในเมื่อเธอไม่เข้าใจคำถามที่เขาเอ่ยนัก เขากำลังหมายถึงอะไร เธอต้องเบื่อสิ่งใดกัน “โทรตามฉันทุกวันแบบนี้ไม่เบื่อหรือไง” น้ำเสียงเฉยชาแผ่วเบาจากปากชายหนุ่มดังก้องกังวานสะกดอยู่ในใจของคนฟังอย่างปวดร้าว เสมือนแก้วที่ได้รับคลื่นเสียงจนผิวแก้วค่อยๆ ปริแตก เบื่อหรอ เธอไม่เบื่อหรอกที่จะต้องโทรหาเขาทุกๆ วัน ที่จะต้องรอคอยเขากลับบ้านการได้ยินแค่เสียงแค่นี้มันก็มีค่าต่อหัวใจดวงน้อยมากแล้ว “น้ำไม่เบื่อหรอกค่ะ” “แต่ฉันเบื่อ” นั่นสินะเขาคงเบื่อเธอมากจริงๆ ถึงไม่เคยกลับบ้านเลย ไม่เคยให้เธอได้มีโอกาสทำหน้าที่ภรรยา “ไม่ต้องโทรหาฉันอีก” “ไม่ว่าจะมีเรื่องจำเป็นหรือไม่จำเป็น” ชายหนุ่มตัดสายทิ้งทันทีราวกับไม่อยากได้ยินเสียงหญิงสาวต่อแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว น้ำทิพย์เหม่อมองอาหารตรงหน้ายามเมื่อต้องทานข้าวคนเดียวอีกคราว “คุณน้ำทานเลยไหมคะ” รอยยิ้มห่วงใยส่งให้คุณหญิงของบ้านที่ยังไม่ทานอาหารทั้งๆ ที่เลยเวลามามาก “ค่ะ น้ำจะกินให้หมดเลย” รอยยิ้มเย็นๆ ขมขื่นฝืนทนส่งกลับให้คนตรงหน้า แม่บ้านที่ดูแลเธออย่างดีตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาถ้าไม่มีอีกฝ่ายและคนงานคนอื่นๆ เธอคงเหงาแทบขาดใจ