ความใสซื่อของเด็กสาวที่ไร้เดียงสากับความเชื่อใจในรักแรกขณะที่ยังเยาว์วัย นำมาซึ่งรอยเปื้อนบนผ้าขาว ที่ซักไม่ออกตลอดชีวิต ลายรุ้งเด็กสาววัย 14 ปี เธอต้องเก็บอมความเจ็บช้ำที่แสนจะรวดร้าวฝังลึกในหัวใจ เธอไม่กล้าที่จะปริวาจาบอกใครเลยแม้แต่แม่และพ่อของเธอ ลายรุ้งหอบร่างบางที่บอบช้ำ กลับบ้านด้วยความเงียบ บาดแผลที่ฝังลึกอยู่สุดก้นของหัวใจยังจดจำติดตาของเธอเสมอไม่เคยลืม เธอใช้ความอดทนเพื่อให้ผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้ โดยเหลือเพียงแต่ความทรงจำเพื่อรอเวลาที่เธอจะกลับมาเอาคืน คำแก้ตัวใด ๆ ก็ไม่สามารถจะชะล้างสิ่งสกปรกที่เกิดขึ้นบนร่างกายของเธอได้ มันคอยแต่จะเกาะกินหัวใจเธอตลอดเวลาราวกับสนิมที่ขึ้นเกรอะกรังภายในหัวใจของเธอเช่นเดียวกัน