“ที่คุณบอกว่าอยากได้ฉัน คืออยากได้ยังไงคะ ขยายความให้มาร์ฟังหน่อยนะคะ” เลิศวริศยิ้มละมุนทั้งยังพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มอธิบายคำว่า ‘อยากได้’ ให้เจ้าหล่อนฟัง “ผมว่าผมชัดเจนแล้วนะ มาร์ไม่รู้จริงเหรอครับว่าคำว่าอยากได้ของผมหมายความว่ายังไง” มันตราขมวดคิ้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนพูด แววตาของเขาเปิดเปลือยความรู้สึกจนหมดสิ้นให้หล่อนได้รับรู้ “ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เจ้าหล่อนยังคงถามต่อ “นานแล้วครับ ตั้งแต่เจอมาร์ที่บ้านคุณลุงตอนเจ้านัยพาไปเปิดตัวแรก ๆ เลย” คำตอบของเขายิ่งทำให้คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วขมวดหนักขึ้นไปอีก “แอบชอบแฟนพี่ชายอะไรแบบนี้น่ะหรือคะ” มันตราถามออกมาตรงมาก ตรงจนคนตอบยกมือขึ้นมาลูบคอแก้เขิน “จะว่าแบบนั้นก็ถูกครับ แต่ผมก็ไม่คิดจะแย่งนะ แต่แอบแช่งน่ะมีบ้าง” คำตอบของเขาทำเอามันตราถึงกับหลุดขำน้อย ๆ และประโยคนั้นก็เหมือนการจบการสนทนาไปโดยปริยาย เพราะต่างฝ่ายต่างลงมือทานอาหารโดยไม่สนทนาอะไรกันอีก จะมีก็แค่แอบมองแอบยิ้มอย่างเขิน ๆ