"ลูกชายผู้ต่ำต้อยของคนใช้บ้านเมอซี่ฟิลด์ได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ไปแล้ว เธอรำพึง ไม่มีเค้าของเด็กหนุ่มเก้งก้างสมัยเธอเป็นเด็กอีกต่อไป เขาดูเป็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยกับการทำตามใจตัวเอง แน่นอนว่าไม่ใช่คนที่คอยรับคำสั่งจากคนอื่น เธอเดินบนพรมเปอร์เซียที่ดูเหมือนยาวนับหมื่นเมตรไปนั่งลงที่ด้านหนึ่งของเก้าอี้ริมหน้าต่าง มองออกไปยังทะเลสาบ ไขว้ขาเพรียวยาวข้างหนึ่งกับอีกข้างหนึ่งและจ้องมองปลายเท้าพร้อมกับหมุนข้อเท้าเล่น เธอรู้ดีว่าเขากำลังมองอยู่ เฮเซลรู้สึกถึงรังสีจากดวงตาสีเข้มคู่นั้นบนร่างราวกับเขาเอื้อมมือมาสัมผัส เธอคุ้นเคยดีกับสายตาของผู้ชาย แต่เพราะอะไรบางอย่างเมื่อบรูซ อเคเรียส จ้องมอง เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น จนเปลือยเปล่าและอ่อนแอเบื้องหน้าสายตาที่ร้อนแรงของเขา เธอพิงหลังกับเก้าอี้และจ้องตอบด้วยสายตาเย็นชา เขาสบตาเธอโดยไม่พูดอะไร เธอรู้ว่ามันเป็นการทดสอบเพื่อดูว่าใครจะหลบตาก่อนกัน แต่ต่อให้อยากจะเมินหนีสายตาลึกล้ำคู่นั้นแค่ไหน เธอก็จะไม่ยอมแม้แต่กะพริบตา สายตาของเขาเลื่อนลงมาที่ปากของเธอและจับนิ่งอยู่ตรงนั้น... "